همیشه میگفتم میرم یه جای دور که دست هیچ کسی بهم نرسه. اومدی و جلوی همه آرزوهامو گرفتی. فکر میکردم شادم اما نبودم. اما حالا خوبم.

تو رفتی پی هوست. هوسی که سه سال باهاش بازی کردیم و فکر میکردم احساسه؛ اما نبود.

تو رفتی پی هوست. خیلی ساده. من چرا بمونم و برای آوار احساسی که تو درست کردی غصه بخورم و گریه کنم؟ منم میرم. میرم دنبال آرزوهایی که سه سال عقب انداختیش. سه سال کنار گذاشته بودمشون و حسرتشونو میخوردم.

یه روزی میای، میدونم. حتی میدونم به خاطر اون غرور مسخره ات به بهانه سرک کشیدن میای، اما میبینی که من نیستم. نیستم، بله

من با آرزوهام که دیگه بهشون رسیدم شادم و تو موندی و دنیای کثیف و تنها و تاریک خودت.

اصلاً برام مهم نیست.